Претседателот Емануел Макрон го нарече „250 грама магија и совршенство во нашите секојдневни животи“. На фотографијата што ја придружуваше објавата, момче трча по улица со багет под мишка, кадар снимен од Вили Ронис, кој денес делува како временска капсула од Франција каква што некогаш била.
Но зад тој романтичен призор, реалноста се менува тивко и немилосрдно.
Лебот што ја хранел нацијата
По Втората светска војна, Французите јаделе леб за да преживеат, во просек и до 700 грама дневно по човек. Лебот бил енергија, утеха и рутина. Денес таа бројка е намалена на околу 100 грама дневно. Помалку од половина багет.
Тоа не е само промена во исхраната. Тоа е промена во начинот на живот.
Зошто багетот полека исчезнува од трпезата?
Причините не се спектакуларни, но се упорни: луѓето јадат во движење, паузите за ручек се пократки, вечерите полесни, а диетите сè поприсутни.
Багетот, кој некогаш бил дел од речиси секој оброк, денес сè почесто станува додаток. Понекогаш дури и вишок. Тука е и новата генерација потрошувачи, која повеќе размислува за глутен, калории и „баланс“, отколку за крцкава кора и топла, мека средина.
Сепак, ова не е приказна за исчезнување, туку за трансформација.
Во малите пекарници ширум Франција, пекарите се обидуваат да му ја вратат душата на лебот. Еден од нив е Беноа Кастел, кој наместо класични багети нуди големи, рустични векни „како некогаш“.
Неговиот pain du coin не е брз и не е практичен, но е искуство. Долга ферментација, природен квасец, локално брашно. Леб што бара време, а за возврат дава вкус. Тоа е тивок бунт против индустријализацијата на храната.
Новата улога на стариот симбол
Багетот денес повеќе не е она што бил. И можеби никогаш повторно нема да биде. Но тоа не значи дека исчезнува. Тој се менува: од секојдневна потреба во културен симбол.
Од „нешто што се подразбира“ во „нешто што се избира“. Станува ритуал, а не рутина.
Можеби најголемиот парадокс е тоа што багетот го доби своето најголемо признание токму во моментот кога луѓето го јадат најмалку. Но можеби токму тоа е логично. Зашто дури кога нешто почнува да исчезнува, сфаќаме што навистина значи.
Во свет што постојано забрзува, багетот останува бавен. Во свет што стандардизира, тој останува несовршен. Во свет што ги заборава ритуалите, тој нè потсетува на нив.
И токму затоа неговата иднина можеби не е во количината, туку во значењето.
Извор: bizlife.rs
